Aan het eind van de St. Jacobsstraat begint tegenwoordig de Bethaniëstraat Maar vroeger vond men hier het om de kerk (nu museum) liggende St. Jacobskerkhof. Toen in de jaren 1636 en 1637 dat kerkhof geruimd was ontstond er een groot plein. Daaraan lag het Baselaarsklooster waaraan de Baselaarsstraat herinnert. Naast dit klooster stond het huis Van Deventher waarover de geschiedschrijvers elkaar weer eens tegenspreken. Vast staat dat Henric Prouninck van Deventher een gasthuis gesticht heeft voor 6 oude mannen. Dat moet dan gebeurd zijn in 1514 ofschoon Jacob van Oudenhoven het jaartal op 1407 stelt Men komt in de historie dit gasthuis tegen in de Waterstraat bij welke straat wij het ook besproken hebben maar men ontmoet het ook nog een keer op het St. Jacobskerkhof. Het huis op het St. Jacobskerkhof dat wij nog gekend hebben had echter een grote gebeeldhouwde koetspoort die het meer op een woonhuis dan op een gasthuisje deed lijken.

is te weinig om de grote ruimten te vullen. De gemeente geeft daarop haar eigen oudheidkundige verzameling in bruikleen. Het museum wordt op 8 juli 1925 geopend.
    

Evenals het beeld van de goede herder op het kerkpleintje houdt ook de Mgr. Prinsenstraat de herinnering aan de zeer geziene in 1941 overleden pastoor van de St. Jacob levendig. Toen deze kerk gebouwd was het werk van Stuijt en Cuypers in 1905 stond zij verscholen achter de huizen van de Hinthamerstraat. Zij was vanuit deze straat slechts bereikbaar door het smalle nu grotendeels verdwenen straatje' Achter den Dove'. Het is de vierde parochiekerk.

en welverzorgd de huisjes achter de kerk er uitzien met hun aardige beplanting die evenals Achter den Dove het geval is zo bijzonder prettig aandoet.

In lang vervlogen tijden behoorde de Sint Jacobsstraat tot de meer voorname straten van 's-Hertogenbosch. Het zal in verband met de veemarkten en de St. Jansmarkt die op het St. Jacobskerkhof werden gehouden wel dikwijls een drukke straat geweest zijn. Ook liep de toen zo belangrijke uit het noorden en oosten komende bedevaartsweg naar St. Jacob in Compostella door de St. Jacobsstraat. Dat had zij gemeen met de Rue Saint Jacques in Parijs. Er zullen dus in de loop der eeuwen heel wat pelgrims door de St. Jacobsstraat getrokken zijn zoveel dat men bij de in 1430 gestichte St. Jacobskapel omstreeks diezelfde tijd een hospitium bouwde waar die naar Spanje wandelende bedevaartgangers konden overnachten.

De gevelsteen is nog altijd aanwezig in de voorgevel van het huis no. 31-32. Maar men heeft er een kwastje verf over gestreken u zult een beetje moeten puzzelen maar de steen is nog te herkennen.
       
Op 1 november 1430 verleent Paus Martinus V toestemming voor de stichting van een kapel met klokkentoren toegewijd aan St. Jacobus, de apostel, ten behoeve van de bedevaartgangers naar Santiago de Compostella in Noord Spanje. Hij doet dit op verzoek van de dekenen van de Broederschap van Sint Jacob. De paus bepaalt verder dar er naast de kapel een hospitaal ingericht moet worden ten behoeve van de bedevaartgangers (later werd dit een militair hospitaal). Ook Bosschenaren die na een volbrachte bedevaart dringend hulp nodig hebben, kunnen in het hospitaal opgenomen worden.

Het complex met hofjeswoningen het "Sint Jacobshofje" is gelegen aan de zuidoostelijke zijde van het centrum van 's-Hertogenbosch. De woningen werden gebouwd in opdracht van de R.K. Parochie van Sint Jacob. Het complex bestaat uit verschillende typen woningen bestemd voor arbeidersgezinnen. Het Sint Jacobshofje is opgebouwd uit een tweetal langgerekte blokken met boven- en benedenwoning langs de oostelijke en westelijke zijde van het hofje, een sluitblok met kleinere woningen aan de zuidelijke zijde hiervan en een hoger sluitblok met poort aan de noordzijde van het complex. In dit laatste blok zijn meer luxueuze, ruimere woningen ondergebracht, met een hoofdingang aan de Mgr. Prinsenstraat. Het complex werd omstreeks 1930 gebouwd en toont een regionale variant van de Amsterdamse School.

Voorts illustreert het een typologische ontwikkeling het is een goed voorbeeld van een gesloten bebouwing met woonhuizen rondom een gemeenschappelijke open ruimte een karakteristieke vorm van sociale woningbouwcomplexen in de eerste helft van deze eeuw en een actualisering van het aloude hofjesthema in een historische binnenstad. Het complex bezit architectuurhistorische waarde vanwege de bijzondere op de Amsterdamse School gebaseerde ornamentiek en vanwege het bijzondere materiaalgebruik. Het complex bezit ensemblewaarde vanwege de bijzondere wijze van inrichting. Het complex is tot slot van belang vanwege gaafheid en vanwege typologische zeldzaamheid. In 1931 werd het hofje geopend de eerste bewoners waren bejaarden. In een latere periode werden de huisjes ook bestemd voor patiënten van psychiatrisch ziekenhuis Reiner van Arkel een begeleid wonen avant la lettre. De woningen bezitten cultuurhistorische waarde omdat zij een goed voorbeeld vormen van volkswoningbouw gefinancierd door een RK parochie. In 1993 werd het complex gedeeltelijk gerenoveerd.